S. Stanisława Andronowska i jej ekumeniczne dzieło

autor: admin | 26 January 2011

Miło nam poinformować, iż na przełomie grudnia i stycznia nakładem Wydawnictwa „Signa Temporis” ukazała się – pod redakcją Mariusza Orłowskiego i Moniki Drozd-Orłowskiej  – książka  pt. Siostra Stanisława Andronowska i jej ekumeniczne dzieło. Lubelska Szarytka we wspomnieniach nierzymskokatolików.

Jak sugeruje już sam tytuł, publikacja ma charakter zbioru wspomnień  o siostrze Stanisławie Andronowskiej – postaci-symbolu lubelskiego ekumenizmu – skreślonych ręką osób reprezentujących różne nierzymskokatolickie środowiska wyznaniowe. Wśród autorów wspomnień znaleźli się: Anna Maria Gruszewska,  prof. Ludmiła Gruszewska Blaim, o. archim. Roman Piętka MIC, Elżbieta Wołyńska,  ks. Jan Szklorz, Anna Kasperkiewicz, Józef Siczek, pastor Marian Wójcik, Julian  i Helena Grzesikowie, śp. pastor Kazimierz Muranty.

Recenzentami książki są pastor dr Andrzej Seweryn, rektor Wyższego Baptystycznego Seminarium Teologicznego w Warszawie oraz ks. dr Dariusz Chwastek, proboszcz parafii ewangelicko-augsburskiej w Lublinie i pracownik naukowy Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.

Publikacja ma charakter hołdu złożonego pamięci siostry Stanisławy Andronowskiej przez lubelskich nierzymskokatolików.

Książka jest dostępna w sprzedaży.  Zamówienia na publikację można składać pod adresem: rema_lublin@o2.pl lub REMA, skr. poczt. 209, 20-950 Lublin 1 (cena 15 zł).

Poniżej Słowo wstępne.

Słowo wstępne

Publikacja, którą trzymacie Państwo w swych dłoniach, ma charakter zbioru wspomnień o siostrze Stanisławie Andronowskiej – postaci-symbolu lubelskiego ekumenizmu – skreślonych ręką osób reprezentujących różne nierzymskokatolickie środowiska wyznaniowe. Do utrwalenia na papierze swoich wspomnień o tej legendarnej już rzymskokatolickiej zakonnicy udało się nam nakłonić zarówno duchownych, jak i świeckich, którzy znali lubelską Szarytkę osobiście.

Siostra Stanisława Andronowska urodziła się 12 czerwca 1905 r. w Bowsku (łot. Bauska) – mieście w południowej części Semigalii na Łotwie, położonym niedaleko granicy z Litwą. Młoda Stanisława jakiś czas przebywała w Wercholesiu koło Kobrynia. Przed wybuchem I wojny światowej rodzina Andronowskich przeniosła się do Chocimia na Besarabię, a stamtąd do Lublina. Gdy w toku działań wojennych w 1915 roku do Lublina miały wkroczyć wojska austriackie, rodzina Andronowskich została ewakuowana przez władze carskie do Rosji – na Kaukaz. Do Lublina Andronowscy powrócili dopiero w 1922 roku (1).

Stanisława Andronowska była córką Marii z Korsaków (zm. 31 marca 1939 r.) i Stefana (zm. 11 lutego 1925 r.) Andronowskich. Ojciec Stanisławy Andronowskiej pełnił m.in. funkcję naczelnika Wydziału Portowego w Rydze, a po powrocie w 1922 r. rodziny Andronowskich do Lublina – naczelnika Urzędu Skarbowego Podatków i Opłat Skarbowych w tym mieście (2). Natomiast jej dziadek – Jan Korsak – był uczestnikiem powstania styczniowego, a brat – porucznik Bohdan Andronowski – dostał się do niewoli sowieckiej w 1939 roku i został zamordowany na Białorusi (3) .

Stanisława Andronowska uczęszczała do Gimnazjum Sióstr Urszulanek w Lublinie, a po maturze podjęła – na Uniwersytecie Lubelskim (4) – studia z zakresu filologii klasycznej, których ostatecznie nie ukończyła.

W 1929 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (siostry szarytki) w Warszawie. Po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej pracowała w Szpitalu Praskim pw. Przemienienia Pańskiego. Pracując w szpitalu, przeżyła obronę stolicy we wrześniu 1939 roku i niemiecką okupację. Jesienią 1943 roku siostra Stanisława z grupą 40 dziewcząt, dla których prowadziła kursy z zakresu gospodarstwa domowego, przeniosła się do Domu ks. Boduena. W marcu 1944 roku została skierowana do pracy w Szpitalu św. Wincentego à Paulo (szpital sióstr szarytek) przy ulicy Staszica w Lublinie. W 1945 roku włączyła się do pracy charytatywnej prowadzonej przy parafii pw. Nawrócenia św. Pawła na ulicy Dąbrowskiego (obecnie Bernardyńskiej), gdzie też mieszkała do 1976 roku. Zajmowała się niesieniem pomocy samotnym matkom (5) i osobom starszym. Pełniła też funkcję referentki ds. ekumenizmu przy Kurii Biskupiej w Lublinie (6).

W 1976 roku przeszła na emeryturę i zamieszkała w mieszkaniu należącym do sióstr szarytek przy ul. Bieruta (obecnie Lwowskiej). W 1993 roku, z racji podeszłego wieku, została przeniesiona do Zakładu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo przy ulicy Tamka w Warszawie, gdzie spędziła ostatnie lata swego życia.

Ta niezwykła postać, bezgranicznie oddana lubelskiemu ekumenizmowi, zmarła 25 stycznia 1999 roku w wieku 94 lat. Jej ciało złożono na cmentarzu rzymskokatolickim w Lublinie przy ul. Lipowej, najstarszej nekropolii we wschodniej Polsce.

Zebrane przez nas wspomnienia o siostrze Stanisławie Andronowskiej składają się na wielowątkowy i barwny portret pionierki lubelskiego ekumenizmu, który pragniemy przekazać przyszłym pokoleniom. Nasza publikacja ma być rodzajem hołdu złożonego pamięci siostry Stanisławy Andronowskiej przez lubelskich nierzymskokatolików.

Redaktorzy

Przypisy:

(1) Por. S.J. Rostworowski, Siostra Stanisława Andronowska, „Studia i Dokumenty Ekumeniczne” 1993, nr 2 (32), s. 124.

(2) Por. Z. Kukulski, Lublin w hołdzie Staszicowi, „Przegląd Lubelsko-Kresowy” 1925, nr 11, s. 11.

(3) Por. Katyń – pamiętamy, dodatek do „Dziennika Wschodniego” z 7 kwietnia 2010, s. 1.

(4) Obecnie Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II.

(5) Por. S.J. Rostworowski, op. cit., s. 125.

(6) Por. L. Górka, Andronowska Stanisława [hasło słownikowe], [w:] J. Bosch Navarro, Ekumenizm. Mały słownik, Wydawnictwo Księży Werbistów VERBINUM, Warszawa 2007, s. 17.

Zostaw odpowiedź

Witamy!!!

Tematyka artykułów